Prof. Dr. Sadık RIdvan Karluk yazdı.... ABD, İtalya ve...
  • Reklam
  • Reklam
  • Reklam

Prof. Dr. Sadık RIdvan Karluk yazdı.... ABD, İtalya ve Fransa’dan 24 Nisan Öncesi Hamle: Ermeni Soykırımını Tanıyın

15 Nisan 2019 - 11:55

Türkiye’de  seçimlerle ilgili yoğun tartışmalar devam ederken  yurt dışında  önemli gelişmeler  olmaktadır. 31 Mart’tan bu yana devam eden seçim tartışmaları, ABD’de  Ermeni diasporasının Türkiye aleyhine girişimleri,   İtalyan Meclisi’nin  1915 olaylarıyla ilgili sözde Ermeni soykırımı iddialarını içeren  önergeyi kabul etmesi, Fransa’da Cumhurbaşkanı Macron’un  açıklamaları, 24 Nisan’a yönelik girişimlerdir. ABD’de Temsilciler Meclisi ile  Senato’ya 1915 olaylarının sözde Ermeni soykırımı olarak tanınmasına ilişkin  tasarılar sunulmuştur. İçerdeki yoğun gündem  sebebiyle bu konu  gözardı edilmektedir. İtalya’ya ve Fransa’ya yönelik  sözel  tepkiler, suya yazı  yazmakla eşdeğerdir. ABD’deki gelişmeler konusunda ise bir  girişim yapılmamıştır.

İtalya'da "sözde Ermeni soykırımını resmi olarak tanıması ve bunu uluslararası alanda savunmasını" isteyen önerge, 43 çekimsere karşı 382 evet oyuyla kabul edilmiştir.  Muhalefetteki  Forza İtalia partisi milletvekilleri çekimser oy vermişlerdir.  Görüşmelerde  söz alan hükümet ortağı, sistem karşıtı 5 Yıldız Hareketi (M5S) partisi milletvekili Enrico Carelli, "Osmanlı İmparatorluğu'ndan tamamen farklı olan, dost bir ülke olan (Türkiye ile) iyi ilişkilerimizi tartışma konusu yapmayın" demiş, Türkiye'nin Doğu ve Batı arasında stratejik bir rol oynadığını belirtmiştir.

Aslında   Senato soykırımı inkara 3 yıla kadar hapis cezasını içeren yasayı 11 Şubat 2015 tarihinde onaylamıştı. Soykırım ve insanlığa karşı suçlar ile savaş suçlarına ilişkin 1975 tarihli yasanın bazı maddelerinde değişikliği öngören tasarı  234 evet, 8 çekimser ve 3 ret oyuyla kabul edilmişti. İtalya´da 2007 yılında da inkara ilişkin bir yasa tasarısı hazırlanmış, ancak fikir özgürlüğüne aykırı olduğu gerekçesiyle şiddetli tartışmalara yol açmıştı. 

İtalya’nın almış olduğu Türkiye’yi karalayan kararı Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanı Prof. Dr. Fahrettin Altun  kınamıştır: “İtalya Parlamentosu’nun tarihimizi çarpıtma ve politize etme çabasını en sert biçimde kınıyoruz. Bu kısır, düşmanca ve müessif bir yaklaşımdır. Birbirimizin anılarına saldırmak yerine hep birlikte gerçeğin hikayelere üstün gelmesini sağlamalıyız.”  Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu ise kararının yok hükmünde olduğunu  açıklayarak, "Tarihi siyasallaştıran tüm girişimler gibi İtalyan Temsilciler Meclisi’nin bu kararı da yok hükmünde. İtalyan Meclisi'nin, yabancı düşmanı Lega Partisi’nin AP seçimlerindeki oyunu artırmak maksadıyla sahnelediği oyuna alet olması kabul edilemez"   demiştir.

Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın   Twitter hesabından yaptığı paylaşımda  “İtalyan Parlamentosunun sözde soykırım kararı, tarihi gerçekleri yok sayan ve yeni husumet tohumları eken bir karardır. Cumhurbaşkanımızın ortak tarih komisyonu çağrısını yok sayan ve siyasi popülizmi körükleyen bu yaklaşımları şiddetle reddediyoruz" ifadesini kullanmıştır. Dışişleri Bakanlığından yapılan açıklamada,  "İtalya Temsilciler Meclisinin 10 Nisan 2019 tarihli önergesi Ermeni iddialarının iç siyasi çıkar hesapları için bir araç olarak kullanılmasının yeni bir örneğidir. Bu önergeyi şiddetle kınıyoruz… bu iddiaların siyasi niteliğini ve tarihi gerçeklerle bağdaşmadığını açıkça ortaya koymaktadır. Bu çabalar, hiçbir tarafa yarar sağlamadığı gibi geleceğe dönük iyi niyetli girişimlerin de önünü tıkamaktadır. Tarihi siyasallaştıran tüm girişimler gibi bu önergenin de Türkiye açısından hiçbir hükmü yoktur" vurgusu yapılmıştır.

Karar çıktıktan sonraki sözel tepkilerin  karşı taraf üzerinde  etkisi yoktur. Önemli olan, bu kararın alınmaması için önlem almaktır.  Ayrıca İtalya Parlamentosu’na ilk tepkiyi Meclis Başkanı  Mustafa Şentop  gösterseydi daha  etkili olurdu. Çünkü karar, İtalya Parlamentosu tarafından alınmıştır.

İtalya’dan önce İsveç Parlamentosu 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarının tanınmasını öngören karar tasarısını 11 Mart 2010 tarihinde  bir oy farkla kabul edilince, Başbakan Erdoğan İsveç gezisini iptal etmiş, Büyükelçimiz geri çağrılmıştı. Avrupa Parlamentosu  15 Nisan 2015 tarihinde Türkiye'yi  sözde soykırımı tanımaya çağırmıştır. Dışişleri Bakanlığı'ndan yapılan açıklamada "Avrupa Parlamentosu, kabul ettiği kararla, zamanında uluslararası hukukla bağdaşmaz şekilde ve yetki alanını aşarak yapmış olduğu hatayı tekrarlamıştır" denilmiştir. Lüksemburg Parlamentosu  sözde Ermeni soykırımı iddialarını 7 Mayıs 2015 tarihinde, ardından Belçika Parlamentosu  benzer bir  tasarıyı  24 Temmuz 2015  tarihinde, Almanya Federal Meclisi 1915 olaylarını soykırım olarak niteleyen tasarıyı  1 Haziran 2016 tarihinde kabul etmiştir. Hollanda Parlamentosu, koalisyon ortağı Hıristiyan Birliği tarafından hazırlanan, "1915'de Anadolu'da Ermeniler'e yönelik katliamların soykırım olarak tanınması" önerisini 23 Şubat 2018  tarihinde uygun bulmuştur.

Alınan bu kararlara rağmen hukuku yok saymayan ülke ve bölgelerde vardır. İspanya’da Galisya (Galişya) Özerk Yönetimi, sözde Ermeni soykırım tasarısını 9 Haziran 2016 tarihinde  32 lehte oya karşı 38 oyla reddetmiştir.  Benzer şekilde Danimarka Parlamentosu’nun 1915 olaylarına ilişkin 26 Ocak 2017’de aldığı  kararda sözde Ermeni soykırımından söz edilmemiştir. Parlamento, 1915-1923 sürecinde yaşanan trajik olaylarda uzlaşımın arşiv belgelerine dayanılarak karşılıklı diyalog yoluyla sağlanabileceğini ve bu noktada bir yargılama yapmayacağını kararlaştırmıştır. Bu görüş, 1948 BM Soykırım Anlaşması uyarınca AİHM’nin soykırım suçunun tanınmasında parlamentoların yetkisi olmadığı hükmü ile bağdaşmaktadır.

Avrupa’da sözde Ermeni soykırımını tanıyan diğer ülkeler şunlardır: Güney Kıbrıs Rum Yönetimi, Rusya, Yunanistan, Belçika, Vatikan, Fransa, İsviçre, İsveç, Slovakya, Hollanda, Litvanya, Çekya, Avusturya, Bulgaristan, Lüksemburg, Almanya, İtalya ve Avrupa Parlamentosu.   Ermeni tehcirini soykırım olarak  kabul  eden  14 ülke üye olmak istediğimiz  Avrupa  Birliği üyesidir. Avrupa Parlamentosu’nun kararları ortadan kalkmadığı  sürece Türkiye AB üyesi olamaz. Üye olmak istiyorsa, bu kararları kabul etmek zorundadır. Bu da  mümkün olmadığına göre AB üyeliğini unutmamız gerekir. Zaten AB üyeliği gündemden düşmüş, AB Bakanlığı   kaldırılmıştır. DPT AET Dairesi’ni 1982 yılında Turgut Özal’ın oluru ile kuran biri olarak bu  gelişmelerden mutlu olduğumu söylemem mümkün değildir.

Avrupa Parlamentosu’nun   tavsiye kararı niteliğindeki 2018 Türkiye Raporu, 13 Mart 2019 tarihinde  Genel Kurulu’nda kabul edilmiştir.  Karar’ın 21’nci paragrafında, “Avrupa Birliği Komisyonu’na ve Konseyi’ne, Müzakere Çerçevesi‘ne uygun olarak Türkiye’yle üyelik müzakerelerini  askıya almasını" tavsiye etmekte, hükümete karşı değil, aynı zamanda Türk halkına karşı önyargılı, ayrımcı ve tahkir edici bir tutum  sergilemektedir.  Diğer bir önemli husus, tek taraflı Ermeni anlatılarına dayanan AP'nin 2015 tarihli kararındaki 1915 olaylarına ilişkin ifadelere yapılan atıftır. Girişte “Ermeni soykırımının yüzüncü yılına dair 24 Nisan 2015 tarihli kararını dikkate alarak” ifadesine yer verilmiştir. 32’nci paragrafta Türkiye’ye önerilen şudur: “Türkiye’yi ve Ermenistan'ı ilişkilerini normalleştirmeye davet eder; Türkiye-Ermenistan sınırının açılması, özellikle sınır ötesi işbirliği ve ekonomik bütünleşme yoluyla ilişkileri iyileştirebilir.”  Bu  ifade kabul  edilemez.

Karar sonrasında  Dışişleri Bakanlığı’nın “Avrupa Parlamentosu tarafından benimsenen tek taraflı ve objektiflikten uzak tutuma, tarafımızca herhangi bir değer atfedilmesi mümkün değildir. Söz konusu tavsiye kararı bizim için hiçbir anlam ifade etmemektedir” açıklamasının Parlamento  üzerinde hiçbir etkisi  olmaz.  Her alınan karardan sonra  “bizim açımızdan yok hükmündedir” “hiçbir anlam ifade etmemektedir” ifadelerinin dışında bir icraat yapılmaması, Avrupa Parlamentosu’nda ilk defa üyeliğe aday bir ülke için müzakerelerin askıya alınmasının  gündeme gelmesine yol açmıştır. Bunda, Ermeni diasporasının bir an olsun dur-durak bilmeden çalışmalarını yok saymamızın büyük etkisi vardır.

Avrupa Parlamentosu’nun 18 Temmuz 1987 tarihli “Ermeni Sorunu’nun Siyasi Çözümü Üzerine Kararı” ortada durmaktadır. Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne üye adaylığının (1999) kabul edilmesinden  sonra Ermeni lobisi, Avrupa Parlamentosu raportörü  aracılığıyla  “Katılıma Doğru Türkiye’nin İlerlemesi Üzerine Komisyon’dan 1999 Düzenli Rapor” un da Ermeni iddialarına yer verilmiştir. 15 Kasım 2000 de kabul edilen rapordaki şu tespit  çok önemlidir: “Avrupa Parlamentosu, Türk Hükümeti’ni ve TBMM’ni, Türk toplumunun önemli bir kesimini oluşturan Ermeni azınlığa desteği arttırmaya, bu çerçevede modern Türk devletinin kurulmasından önce Ermeni azınlığın uğradığı soykırımı resmen tanımaya davet eder.”

Parlamento, Avrupa Birliği’nin “Güney Kafkasya ile İlişkiler” başlıklı kararında, 1987 kararına atıf yaparak Ermeni iddialarına yer vermiş, tasarıda “Parlamento Türkiye’den, Avrupa’ya katılmak amacı ile uyum halinde olarak, Ermenistan’a uyguladığı ablukayı sona erdirmeye yönelik uygun önlemleri almasını ister; bu konuda 1915 Ermeni soykırımını bir gerçek olarak tanıyan 18 Temmuz 1987 tarihli kararındaki tutumunu teyit eder ve Türkiye’den de aynısını yapmasını talep eder” denilmiştir. 31 Mart 2004 tarihli Türkiye Raporu ve tavsiye kararında Türkiye’ye “Ermenistan ile sınırları açması ve tarihi uzlaşmayı engellememesi” çağrısını yapmıştır. Komisyon 6 Ekim 2004 tarihli raporunda da “Türkiye’nin AB’ye Katılmasının Etkileri” başlıklı bölümde “AB’nin Türkiye aracılığıyla Güney Kafkasya’da istikrar sağlayıcı bir etki yapabileceğine” değinilmiştir. 15 Aralık 2004 de, 16 Haziran 1987 - 1 Nisan 2004  kararlarına atıfla “Ermeni soykırımının Türk yetkililerinden istenmesi konusunda Bakanlar Konseyi’ne ve Komisyona çağrıda bulunulmuş ve Türkiye ile Ermenistan arasındaki sınırın en kısa sürede açılması talep” edilmiştir.

Parlamento; 18 Haziran 1987, 15 Kasım 2000, 28 Şubat 2002, 31 Mart 2004 ve  15 Aralık 2004 kararlarını onaylamış, “Türkiye’nin sözde Ermeni soykırımını tanıyan 1987 tarihli Kararı’nı kabul etmesi ve soykırımı tanımasını” istemiştir. Parlamento’nun  12 Mart 2015  tarihinde kabul ettiği “ Avrupa Birliği’nin İnsan Hakları ve Demokrasi Konusundaki Politikası” başlıklı raporunda  Türkiye’nin, soykırımının 100’n ncü yılı sebebiyle Avrupa Birliği üyesi ülkeler, Ermeni soykırımını kabul etmeye ve diğer ülkeleri de kabule teşvik etmeye çağrılmaktadır. Kararda; Osmanlı İmparatorluğu’nda 1,5 milyon Ermeni’nin soykırım sebebiyle hayatını kaybettiği açıklanmış, Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Başbakan Davutoğlu’nun taziye içeren ve Osmanlı Ermenilerine yönelik zulümleri tanıyan açıklamalarının, Avrupa Parlamentosu tarafından olumlu karşılandığı  belirtilmiştir. (S. Rıdvan Karluk, Avrupa Birliği Türkiye İlişkileri: Bir Çıkmaz Sokak, Beta, İstanbul, 2013, s. 522)

Başbakanı Erdoğan, 23 Nisan 2014 tarihinde  1915 olaylarının 99'ncu yıldönümü vesilesiyle  yayınladığı mesajında hayatını kaybeden Ermenilerin torunlarına taziye dileklerini şöyle  iletmiştir: “Ermeni vatandaşlarımız ve dünyadaki tüm Ermeniler için özel bir anlam taşıyan 24 Nisan, tarihi bir meseleye ilişkin düşüncelerin özgürce paylaşılması için değerli bir fırsat sunmaktadır. Kadim ve eşsiz bir coğrafyanın benzer gelenek ve göreneklere sahip halklarının, geçmişlerini olgunlukla konuşabileceklerine, kayıplarını kendilerine yakışır yöntemlerle ve birlikte anacaklarına dair umut ve inançla 20'inci yüzyılın başındaki koşullarda hayatlarını kaybeden Ermenilerin huzur içinde yatmalarını diliyor, torunlarına taziyelerimizi iletiyoruz."

Bu mesaj hedefine ulaşmamıştır. Başbakan Erdoğan eğer Hocalı’da Ermenilerin yaptıkları soykırım konusunda bilgilendirilmiş olsaydı, muhtemelen bu mesajı yayınlamak istemeyebilirdi. Çünkü, Avrupa Parlamentosu 15 Nisan 2015 tarihinde aldığı kararda; “18 Haziran 1987 kararında tanınan Osmanlı İmparatorluğu bölgesinde 1915-1917 yıllarında Ermenilere karşı vuku bulan trajik olayları 1948 tarihli soykırım suçunun cezalandırılması ve önlenmesi konvansiyonu ışığında soykırım olarak tanımlamaktadır, insanlığa karşı meydana gelen tüm suçları, soykırımı kınamaktadır ve bunları inkâr eden her türlü girişimden şiddetle eseflenmektedir” denilmiştir.

Ermenistan Devlet Başkanı Serj Sarkisyan, İngiliz araştırmacı Thomas de Wall'un yaptığı röportajda o günlerden  şöyle söz etmiştir: “Azerbaycanlılar Ermenilerin sivil halka karşı katliam yapmayacağını düşünmekteydiler. Biz bunu Azerbaycanlılara şaka yapmadığımızı göstermek amacıyla ibret olsun diye yaptık.” (He told me: Before Khojalu, the Azerbaijanis thought that they were joking with us, they thought that the Armenians were people who could not raise their hand against the civilian population. We needed to put a stop to all that. And that’s what happened. And we should also take into account that amongst those boys were people who had fled from [the anti-Armenian pogroms in] Baku and Sumgait. https://carnegieendowment.org/2012/02/24/president-interview-and-tragic-anniversary/9vpa) 

Aşağıdaki fotoğraf içime  hiç sinmemiştir. Sebebi, dünya basınındaki aşağıdaki haberlerdir.

“Ölülerin yakılmasıyla görevli Ermeni grup, Hocalı'nın 1 kilometre batısında bir yere 2 Mart günü 100 Azeri ölüsünü getirip yığdı. Son kamyonda 10 yaşında bir kız çocuğu gördüm. Başından ve elinden yaralıydı, yüzü morarmıştı. Soğuğa, açlığa ve yaralarına rağmen hala yaşıyordu. Çok az nefes alabiliyordu. Gözlerini ölüm korkusu sarmıştı. O sırada Tigranyan isimli bir asker onu tuttuğu gibi öteki cesetlerin üstüne fırlattı. Sonra tüm cesetleri yaktılar. Bana sanki yanmakta olan ölü bedenler arasından bir çığlık işittim gibi geldi. yapabileceğim bir şey yoktu. Ben Şuşa'ya döndüm. Onlar Haç'ın hatırı için savaşa devam ettiler”  For The Sake of Cross, s. 62-63. “Ermeniler Hocalı’ya saldırdılar. Bütün dünya tanınmaz hale getirilmiş cesetlere tanıklık etti. Azerbaycanlılar çok sayıda insanın öldürüldüğünden haber vermekteler.” Krua l'Eveneman Paris, 29 Şubat 1992. “Ermeni askerleri binlerce aileyi yok etmiştir.” Sunday Times,1 Mart 1992. “Ermeniler Ağdam'a doğru giden orduyu kurşun yağmuruna tutmuştur. Azeriler 1200 kadar ceset saymış. Lübnanlı kameraman, ülkesinin zengin Ermeni Taşnak lobisinin Karabağ'a silah ve asker gönderdiğini onaylamıştır." Financial Times, 9 Mart 1992. “Birçok insan çirkin hale getirilmiş, masum kızın sadece kafası kalmış.” Times, 4 Mart 1992.  “Video kamera kulakları kesilmiş çocukları gösterdi. Bir kadının yüzünün yarısı kesilmişti. Erkeklerin kafa derisi soyulmuştu.” İzvestiya, 4 Mart 1992“Ağdam’da bulunan yabancı gazeteciler  Hocalıda öldürülmüş kadın ve çocuklar arasında kafa derisi soyulmuş , tırnakları çıkarılmış 3 kişi görmüşlerdir.” Le Monde, 14 Mart 1992. “Binbaşı Leonid Kravets: Ben şahsen tepede yüz civarında ceset gördüm. Bir erkek çocuğun kafası yok idi. Her tarafta acımasızca öldürülmüş kadın, çocuk ve ihtiyar vardı.” İzvestiya,  13 Mart 1992.  BM İnsan Hakları Evrensel Bildirisi'nin 2, 3, 5, 9 ve 17’nci maddelerinin ihlal edildiği Hocalı Katliamı'ndan ötürü kimse yargılanmamıştır.

Türkiye,  sözde Ermeni soykırım yalanlarına karşı  devamlı savunmada kalmaktadır.  Avrupa Güvenlik ve İşbirliği AGİT Minsk Grubu’na   Hocalı soykırımını  neden   gündeme getirmemektedir? Hocalı’daki  soykırımı neden  “soykırım” olarak tanımamaktadır?  Hocalı soykırımı Avrupa Konseyi’nde  neden yeterince anlatılmamaktır?  Türkiye’nin Ermenistan ile sınırlarını açmamasının  sözde Ermeni soykırımı ile ilgisinin olmadığı neden dile getirilmemektedir? Türkiye, hangi gerekçeyle 1915  tehciri sebebiyle 1948 “Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi”  kapsamına alınmaktadır sorusunu sormamaktadır?  Diasporanın sözde Ermeni soykırımı propagandasına neden aynı  tonda cevap verilmemektedir? Ermeni diasporasının   büyük yalanı olan  “1,5 milyon Ermeni  katledildi”   iftirasına  neden  belgelerle karşılık verilmemektedir?  Eğer belge bulunmakta zorlanıyorsa neden aşağıdaki belgeden neden yararlanılmamaktadır?

Bu  rakam, (1,5 milyon)  Auschwitz-Birkenau toplama kampının önündeki anıtta vardır. Bir farkla.  1,5 milyon Yahudi 1,5 milyon Ermeni olarak değiştirilmiştir. Bu uluslararası intihaldir.  O tarihte tüm Ermeni nüfusu 1,5 milyon civarındadır.  Osmanlı İmparatorluğunu tarihe gömen Sevr (Sevres) Anlaşması’nın imzalandığı Paris’in Sevr banliyösündeki seramik müzesinin önüne Ermeniler tarafından  8 Mart 2001 tarihinde açılan  anıtın üzerinde “1915’te Jön Türk Hükümeti tarafından Birinci Dünya Savaşı’nda soykırıma uğratılan 1,5 milyon Ermenin anısına” yazılıdır. Ermeni nüfusu  batılı kaynaklara göre aşağıda verilmiştir.

Kaynak: http://www.historyoftruth.com/history/documents/9363-armenian-claims-and-historical-facts-questions-and-answers-8

Türkiye Ermeni Cemaati ile  Türkiye Ermeni Patrikhanesi, Ermeni diasporasının sözde Ermeni soykırımı propagandası karşısında neden sessizliğini sürdürmektedir? Türkiye Cumhuriyeti, her bir ferdine gösterdiği saygıyı, Ermeni kökenli vatandaşlarına da gösterdiğini, Ermenilerin dinine, diline, sosyal ve kültürel mirasına sahip çıktığını, dünyaya neden  anlatamamaktadır? Ermeni kökenli vatandaşlarımız bu konuyu neden dile getirmemektedir? Ermeni diasporası tarafından üretilen 1,5 milyon Ermeni’nin katledilmesi   yalanına karşı gerçekler uluslararası topluma neden  açıklanamamaktadır?  Ermeni kökenli vatandaşlarımızın da içinde olacağı sivil toplum kuruluşları ile diğer ilgililer  neden bir araya getirilmemektedir? YÖK, tüm üniversitelerde neden birer Ermeni Araştırmaları Enstitüsü kurulması için gerekli düzenlemeyi  yapmamaktadır?  Yetkililer “arşivlerimizi açtık” demek yerine, arşiv belgelerini neden dünya kamuoyu ile paylaşmamaktadır? Avrupa Parlamentosu iki de bir sözde Ermeni soykırımı kararlarını almadan önce neden gerekli belgeler ile parlamenterler aydınlatılamamaktadır?

Avrupa Parlamentosu’nun Türkiye ile Avrupa Birliği  arasındaki katılım müzakerelerinin askıya alınması kararı Strasbourg’daki Genel Kurul oturumunda oy çoğunluğuyla kabul edilirken Türkiye neden gerekli önlemleri zamanında almakta gecikmektedir?  Oylamaya katılan 622 parlamenterden 370’i karar lehinde, 109’u ise karar aleyhinde oy kullanırken 143 parlamenter çekimser kalmıştır. Neden Parlamento önünde Türk kuruluşlarının protesto yapması organize edilememektedir?  Perinçek temyiz  kararının alındığı  tarihte Turgut Özal Üniversitesi adına davayı izlemek için  Strasbourg’da  bulunuyordum. Kararın açıklandığı gün   AİHM’e giden  Avenue l’Europe  üzerinde PKK’lılar Öcalan’ın resimleri ile Türkiye aleyhinde  propaganda yapıyorlardı. 

AP Türkiye raportörü, Hollandalı sosyal demokrat parlamenter Kati Piri tarafından hazırlanan karara gerekçe olarak, Türkiye’de demokrasi, insan hakları ve hukuk devleti alanlarındaki gerileme” ve son anayasa değişikliğinin mevcut haliyle yürürlüğe girmiş olması gösterilmiştir.  Parlamento geçen yıl son anayasa değişikliğinin mevcut haliyle yürürlüğe girmesi durumunda müzakerelerin resmen askıya alınması çağrısında bulunacağını belirtmişti. Kararda, müzakere sürecinin askıya alınması tavsiyesine ek olarak, iki yeni unsura daha yer verilmiştir.  Türkiye-AB ilişkilerinin “etkin bir ortaklık temelinde yeniden tanımlanması” istenmektedir.  Parlamento, katılım müzakerelerinin başladığı 2005 yılından bu yana ilk defa bu düşünceyi  kararına yansıtmıştır. İkinci olarak, Türkiye ile AB arasındaki her türlü yeni siyasi yükümlülüğün demokrasi, hukukun üstünlüğü ve temel haklara saygı koşuluna bağlanması kararlaştırılmıştır.

Avrupa Birliği  kurumları Türkiye’yi soykırım  yapmakla suçlarken neden her defasında  sadece “kınıyoruz”, “yok hükmünde sayıyoruz”, “yok sayıyoruz” “bu kararın bizim için hiçbir geçerliliği yoktur” diyoruz. Bizim yok hükmünde dememiz ile alınan kararlar yok mu oluyor? Bunu söyleyenler acaba gerçeği bilmiyorlar mı? Yok hükmünde dememizle kararlar yok olmuyor, tarihe geçiyor ve devamlı karşımıza çıkıyor.

Fransa,  24 Nisan’ı “Ermeni Soykırımını Anma Günü” ilan etmiş, kararname 11 Nisan 2019 tarihinde Cumhurbaşkanı Macron tarafından imzalanmıştır. Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu  karara  tepki göstermiştir:  “Fransa Cumhurbaşkanı Macron’un ’24 Nisan Ermeni Soykırımını Anma Günü’ kararnamesi, AİHM ve Fransız Anayasa Mahkemesi’nin kararlarını açıkça ihlal ediyor… AİHM´in de bu konuda net kararları var… Ruanda soykırımının üzerinden 25 yıl geçmedi. Diğer tarafından Cezayir´de ve diğer yerlerde, Afrika´da Fransa´nın ne yaptığını neler yaptığını ne onlar unuttu ne biz unuttuk… Ama bu kararın bizim için hiçbir geçerliliği yoktur. Bu konuda biz de gerekli tedbirlerimizi zaten alacağız. Bununla ilgili Ankara´da da bazı girişimleri başlattık."

Ermeni diasporasının çatı  kuruluşu olan Ermeni  Örgütleri  Koordinasyon Konseyi’nin (Conseil de Coordination des organisations Arméniennes de France: CCAF)   5 Şubat 2019  tarihindeki toplantısında   Macron, 24 Nisan’ı  sözde Ermeni soykırımı anma günü ilan edeceğini açıklamıştı.  Twitter’da yaptığı paylaşımda  "Fransa tarihle yüzleşir. Gelecek birkaç hafta içerisinde söz verdiğim gibi 24 Nisan'ı Ermeni soykırımını anma günü ilan ediyoruz"  demiştir.  5 Şubat’tan sonra geçen 66 günde Türkiye hiçbir tedbir almamıştır. Perşembenin gelişi Çarşambadan belli olmuştur ama  gerekli önlem alınmamış, Fransa’nın  Cezayir ve  Ruanda da yaptıkları soykırımlar ile  yüzleşmesi sağlanamamıştır.  Bakan  Çavuşoğlu’nun   “bu kararın bizim için hiçbir geçerliliği yoktur” demesiyle  karar  geçerliliğini kaybetmemektedir. Karşı tarafa aynı şekilde cevap verilmediği sürece  sözel tepkilerin hiçbir anlamı olmaz. Maraş’ta Fransa’nın yaptığı katliamları neden soykırım olarak kabul etmiyoruz? Neden ve kimden korkuyoruz? Önce İngiltere sonra Fransa’nın işgaline uğrayan Maraş’ta yaptıkları neden gündeme getirilmemektedir? 

30 Ekim 1919 Perşembe günü Fransız kuvvetleri Maraş’a girer. Fransızlar, girdikleri yerlerdeki Ermenilerin  olay çıkarmalarına sebep olacak derecede onlara yüz verir. 31 Ekim 1919 Cuma günü Uzunoluk Yokuşu üzerinde yer alan hamamdan çıkan kadınlara, Fransız lejyonu mensubu birkaç Ermeni şunları söyler: “Artık buraları Fransız ve Ermeni memleketi oldu. Tesettür kalkacak, bütün kadınlar yüzlerini açacak. Kim peçesini açmazsa parça parça edip işte böyle yapacağız.” Bunun üzerine Sütçü İmam belinden tabancasını çıkarır, tetiğe basar ve isyanı başlatır.  Kahramanmaraş şehir merkezinde yer alan Sütçü İmam Abidesi 99 yıl önce verilen mücadeleyi  gösterir.  Yirmi iki gün  sonra Fransızlar ve Ermeniler Maraş’ı terk etmek durumunda kalır. Uzunoluk’un üzerinde yapılan çeşmede “Sütçü İmam, Türk namusunu burada silahı ile korudu ibaresi vardır.

Hocalı Soykırımı

Fransa’ya verilecek en iyi cevap, Türkiye ile ilişkileri  koparmamak için  seçilmiş   kişilere  verdiği  nişanları topluca bir bildiri  yayınlayarak iade etmektir. Eğer Fransa’ya misilleme yapılacaksa zaman kaybetmeden bu iade yapılmalıdır. Aslında Türkiye’yi soykırım yapmakla suçlayan bir ülkeden nişan almak acaba nişan alanları rahatsız etmiyor mu?  Nişanla ödüllendirilen Türk vatandaşlarının sonuncusu  Pegasus Hava Yolları Yönetim Kurulu Başkanı Ali Sabancı’dır. Sabancı’ya  Fransa’nın Chevalier dans I'Ordre National de la Légion d'Honneur nişanı verilmiştir. Ali Sabancı’nın nişan töreninde konuşan Fransız Büyükelçi Fries, “Bu akşam Fransa Cumhuriyeti, Napoleon Bonaparte tarafından ihdas edilen ve Fransa’nın en eski ve saygın nişanı olan Legion d’Honneur nişanı ile size taltif ederek, liyakatlarınızı onurlandırmak istemiştir. Sayın Ali Sabancı, Cumhurbaşkanı adına, sizi Legion d’Honneur şövalyelik nişanıyla taltif ediyoruz” demiştir. 

Büyükelçinin bu sözlerine karşılık Macron,  31 Ocak 2018 tarihinde Ermeni diasporasının çatı  kuruluşu olan Ermeni  Örgütleri  Koordinasyon Konseyi'nin (Conseil de Coordination des organisations Arméniennes de France: CCAF) yıllık yemeğine katılarak Türkiye’yi  sözde Ermeni soykırımı konusunda eleştirmiştir.  Macron etkinlikte  yaptığı konuşmada, Fransa'da Ermeni soykırımını anma günü ilan edileceğini, Cumhurbaşkanı seçilmeden önce bu konuda   söz verdiğini açıklamıştır: "Ermeni soykırımının tanınması ve adalet için mücadele hepimizin mücadelesidir. Bu mücadeleyi, soykırımı anma gününü destekleyerek yürütüyoruz." Macron yemekte Ermeni kökenli HDP İstanbul milletvekili Garo Paylan'a özel ilgi göstermiş, Ermeni etkinliğinde  Paris Büyükşehir Belediyesi tarafından  Paylan’a  Vermeil Madalyası  (la médaille Grand Vermeil)  verilmiştir. Garo Paylan  Artsakhpress.am’ de yer alan demecinde Afrin operasyonuna  karşı olduğunu açıklamıştı: “Supporters of war are also accomplices to war. Say “no” to Afrin war, do not be part of that crime,” the MP urged, addressing the public.”

Fransa’dan nişanı alan çoğu kişi bunu iade etmez. Bununla beraber Fransa'nın 2006'da Ermeni iddialarının inkarını suç sayan yasa tasarısını kabul etmesinin ardından, Legion d'Honneur sahibi geçmişte birlikte görev yaptığımız, çok değerli dostum rahmetli  eski Devlet Bakanı Kamran İnan ve eski YÖK Başkanı Prof. Dr. Erdoğan Teziç nişanlarını iade etmişlerdi. Yazar Orhan Pamuk’a  29 Ekim 2012 tarihinde  Legion d’Honneur nişanı verilmiştir. Pamuk, İsviçre’nin  günlük Tagesanzeiger gazetesinde 6 Şubat 2005 tarihinde yayınlanan röportajında TÜRKİYE’de otuz bin Kürt ve bir milyon Ermeni öldürüldü. Neredeyse benim dışımda hiç kimse konuşmaya cesaret edemiyor ve milliyetçiler bunun için benden nefret ediyorlar” demiştir.  Öncelikle belirtilmesi gerekir ki, Türkiye Cumhuriyeti’nde  bir milyon Ermeni öldürülmemiştir. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti 1923 yılında kurulmuştur.

Pamuk, nişan almasından önce  ABD’de yayınlanan Time dergisinin  8 Mayıs 2006 tarihli sayısının “Time 100: Dünyamızı Biçimlendiren Kişiler” başlıklı kapak yazısında tanıtılan 100 kişiden biri olmuş, 2007 Mayıs‘ında yapılan 60. Cannes Film Festivali’nde jüri üyeliği yapmıştır. 12 Ekim 2006 tarihinde Fransızların Ermeni soykırımını inkara ceza yasasını parlamentolarından geçirdikleri gün  Orhan Pamuk’a Nobel Edebiyat Ödülü verilmiştir. Fransa'da Sosyalist Parti'nin sunduğu ve sözde Ermeni soykırımının inkarının suç sayılmasını öngören yasa tasarısı 12 Ekim 2006 tarihinde Meclis Genel  Kurulu’nda kabul edilmiştir. Acaba bu bir tesadüf müdür?

Orhan Pamuk  ödülü almıştır ama bir Fransız vatandaşı olan  Ehess / Paris ve Inserm araştırma merkezi profesörlerinden sosyolog Annie Thébaud-Mony,  14 Temmuz 2012 tarihinde  Légion d’Honneur nişanını kabul etmemiştir. Mony’nin reddetme gerekçesi şöyledir: “Çalışma koşullarındaki kötüleşmeyi, iş kazası ve meslek hastalıklarının yarattığı dramları, asbest, tarım ilaçları, nükleer ve kimyasal atıkların doğal çevremizi nasıl tahrip ettiğini görünür kılmaya çalıştığımız zaman, kamusal otoriteler tarafından ciddiye alınmak istiyoruz.” (Une chercheuse refuse la Légion d'honneur, http://sante.lefigaro.fr/actualite/2012/08/05/18765-chercheuse-refuse-legion-dhonneur)

 “Orhan Pamuk, winner of the 2006 Nobel prize in literature. Photograph: AP “The Turkish author Orhan Pamuk, whose trial on charges of "insulting Turkishness" was dropped earlier this year, has won the 2006 Nobel prize for literature. The Swedish Academy praised the author's work, which includes the bestselling novels Snow and My Name is Red and a memoir of his home city, Istanbul, saying that "in the quest for the melancholic soul of his native city [he] has discovered new symbols for the clash and interlacing of cultures." (https://www.theguardian.com/books/2006/oct/12/nobelprize.awardsandprizes)

 

Legion d'Honeur  nişanı alan Türk vatandaşlarından bazıları şunlardır:  Ali Sabancı, Leyla Alaton, Zülfü Livaneli, Yaşar Kemal,  Tarık Zafer Tunaya, Sakıp Sabancı, İnan Kıraç ve Yaşar Kemal, Sani Şener, Kamran İnan, Erdoğan Teziç, Hikmet Çetin, Ayşe Gülsün Bilgehan, Lucien Arkas, Gökşin Sipahioğlu, Nebahat Akkoç, Mehmet Erbak, Tunay İnce. 

Fransız muhafazakar eğilimli  Le Figaro gazetesinde “Fransa Dostları Türklerin Düş Kırıklığı” başlıklı bir makale  yayınlanmıştır. Yazıyı yazan Fransız kadın gazeteci Marie Michele Martinet,  Zeynep Göğüş’ün Tempo’da  yayınlanan  “17 Aralık’ta Fransa Türkiye’yi engellerse Yaşar Kemal Fransızların en yüksek devlet nişanı olan Legion d’Honneur’ü geri versin” sözlerine  yer vermiştir ama Yaşar Kemal  nişanı   geri vermemiştir.

Yaşar Kemal  18 Aralık 2011 tarihinde  Legion d’Honneur   nişanı almıştır. Şimdi  nişanı iade etmesinin tam zamanıdır.  Fransa’dan ödül alanlar  nişanları iade etmezken, Güney Afrika’nın eski Devlet Başkanı Nelson Mandela 1992 yılında kendisine verilecek olan Atatürk Uluslararası Barış Ödülü’nü reddetmiştir. Fakat   93 yaşındaki Mandela ABD’nin Houston Üniversitesi bünyesinde faaliyet gösteren Gülen Enstitüsü’nün 2010 Barış Ödülünü 24 Ocak 2011’de almıştır. (https://www.risalehaber.com/gulen-enstitusu-baris-odulu-mandelaya-verildi-96530h.htm)

Perinçek Kararı’ndan sonra (Case Of Perincek V. Switzerland (Application No. 27510/08)  Judgment  Strasbourg  15 October 2015.  This Judgment is Final But May Be Subject To Editorial Revision) AİHM yeni bir karar daha alarak Türkiye’nin tezlerini haklı çıkarmıştır.  Sözde Ermeni soykırımının tanınması aleyhine verilen AİHM’nin  28 Kasım 2017 tarihli   Mercan ve diğerleri kararı, (Affaire Mercan et Autres C. Suisse, Requête No 18411/11) İsviçre’yi mahkum ederek  Avrupa’da uluslararası hukuka saygılı hakimlerin bulunduğunu göstermiştir. (https://hudoc.echr.coe.int/eng#{"itemid":["001-178955"]} 

Bu süreçte sözde Ermeni soykırımını inkarın cezalandırılmasını öngören yasa teklifi Fransız Senatosu tarafından 4 Mayıs 2011 tarihinde  oy çokluğuyla reddedilmiştir. Yasa teklifi Senato Anayasa Komisyonu'nun incelemesine sunulmuştu. Komisyon tasarıyı, "Yasama organlarının tarih yazamaması gerekir, tasarı Fransız Anayasası ve ifade özgürlüğüne aykırı"  gerekçesiyle reddetmiştir. Komisyon Senato'ya sunduğu önergede, ayrıca tasarının kabulü halinde Türk-Fransız ilişkilerinin bozulma riski olması başka bir gerekçe olarak kararda yer almıştır. Oylamaya katılan 290 senatörden 196'sı yasa teklifinin reddedilmesi için Senato Anayasa Komisyonu tarafından hazırlanan önerge lehinde oy kullanırken, 74 senatör yasa teklifini desteklemiş, 20 senatör ise çekimser kalmıştır.

Fransa  Anayasa Mahkemesi,  Yahudi soykırımı ile sözde Ermeni soykırımının aynı şey olmadığını, çünkü Ermeni soykırımında bir mahkeme kararının  bulunmadığını belirlemiştir. Böylece, Ermeni soykırımı yasası ile ilgili Fransız  Parlamentosu’ndan  gelebilecek bir  yasanın önünü kapatmış, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin  Perinçek Kararı tanınmıştır. Karar, Türkiye’yi soykırımla suçlayan 29 Ocak 2001 tarihli yasayı iptal etmemiş, fakat Danıştay’ın (Conseil d’Etat) 19 Kasım 2015 tarihli kararının hatalı olduğunu  belirlemiştir. Danıştay, Türkiye’yi Ermeni soykırımıyla suçlayan 2001 tarihli yasanın iptali için Anayasa Konseyine yapmış olduğu bireysel başvuruyu (Question Prioritaire de Constitutionnalité) hukuk dışı gerekçelerle reddetmişti. Anayasa Konseyi böylece Danıştay’ın kararının hatalı olduğunu da  tespit etmiştir.

Fransa’yı eleştirirken kendimize de bakmamız gerekir. Cezayir’in ilk Cumhurbaşkanı Ahmet Bin Bella, Türkiye’nin BM’de Fransa lehine oy kullanması konusunda büyük bir hayal kırıklığına uğradıklarını,  Müslüman bir ülkeden beklentilerinin bu olmadığını  belirtmiştir. Cezayir’in ikinci Cumhurbaşkanı Huari Bumedyen, (1932-1978) Türkiye’ye dargın olduklarını, Türkiye’nin hep Fransa’nın yanında yer aldığını, üstelik Cezayir’e üç yüz yıl hükmettiğini ama mücadelede kendilerini desteklemediğini  açıklamıştır.

Cezayir halkı ve devlet adamlarının bilincinde Türkiye’nin BM’deki çekimser ve ret oyları derin iz bırakmıştır.  Bu yüzden Türkiye’nin Cezayir ile Turgut Özal zamanına kadar ilişkisi olmamış, Turgut Özal’ın Cezayir ziyareti sırasında yaptığı özür açıklaması sonrasında ilişkiler yumuşamıştır.  5 Şubat 1985 tarihli Milliyet Gazetesi’ndeki yorum şöyledir: “Fransız sömürgeciliğine karşı yıllardır savaşan ve binlerce evladını kaybeden Cezayir’in bağımsızlığı konusunda zamanın Türk Dışişleri’nin bu davranışı sadece Cezayir’de değil, hemen hemen tüm Arap-İslam ülkeleri üzerinde olumsuz bir tepki uyandırmış ; Türkiye bu tepkiler yüzünden  uzun yıllar uluslararası görüşmelerde Asya-Afrika ülkelerini karşısında bulmuştu.”

AİHM’nin kararlarına rağmen sözde Ermeni soykırımını tanıyan ülke sayısı giderek artmaktadırEğer 24 Nisan’da Türkiye ile ilişkileri pek iyi olmayan ABD Başkanı  Donald Trump  Ermeni tehcirini soykırım olarak tanımlarsa (genocide) bu sayı hızla artacaktır. 

Sadece “biz bunu tanımıyoruz” demekle yetinilirse, Türkiye köşeye sıkıştırılacaktır. Bunun, gerek ekonomik ve gerekse  siyasi  faturası olacaktır.  Başkan Trump;  Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanımış, 1967 yılında İsrail tarafından işgal edilen  Golan tepeleri üzerinde İsrail’in  egemen olduğunu açıklamış, Güvenlik Konseyi’nin İsrail’in eylemlerini geçersiz kılan 338 ve 242 sayılı kararlarını yok saymış, ABD Rusya'dan alınması planlanan S-400 hava savunma sistemi  sebebiyle  Türkiye'ye teslimatı geciktirilen ve projesinin de iptal edilmesi gündemde olan F-35 savaş uçakları ile ilgili yeni bir adım atmış,  eğitim teçhizatının ve diğer malzemelerin Türkiye'ye gönderimi durdurulmuştur. Pentagon sözcüsü kararın, "Türkiye, S-400 alımından vazgeçtiğine dair, hiç yanlış anlaşılmaya yer vermeyecek nitelikte bir karar alana kadar" geçerli olacağını  açıklamıştır.        

İtalya ve Fransa’da Türkiye aleyhine  kararlar alınırken  ABD’de çok daha önemli gelişmeler   olmaktadır. Bu konuda Turkish Forum’da (ABD)  yayınlanan 60 sayfalık manifesto niteliğindeki yazımda bu konuya dikkati çektim ve önemli sivil toplum kuruluşları, vakıflar, kamu yetkilileri ve benzer kuruluşlara  yazımı gönderdim. Fakat bu satırların yazıldığı 14 Nisan 2019’a kadar Milli Düşünce Merkezi dışında  hiçbir sivil toplum kuruluşundan olumlu  cevap alamadım. (TURKISH FORUM,  “24 Nisan Yaklaşırken Sözde Ermeni Soykırım Yalanına Cevap: Bir Manifesto (1)” https://www.turkishnews.com/tr/content/wp-admin/post.php?post=664266&action=edit&classic-editor)

Negev Ben Gurion Üniversitesi'nde Orta Doğu Etütleri Bölümü'nden emekli Profesör Benny Morris ile Orta Doğu Etütleri Bölümü'nden Profesör Dror Ze’evi’nin  24 Nisan 2019 tarihinde Türkleri yalan ve gerçek dışı iddialar ile karalayan,  Osmanlı topraklarında yaşayan Hıristiyan toplumu yok etmekle suçlayan Otuz Yılık Soykırım kitabı yayınlanacaktır. Kitap, Türklere yönelik iftiralarla doludur. Benny Morris, İngiltere'den Filistin'e göç etmiş bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Gençliğinde Hashomer Hatzair adlı bir sol gençlik hareketinin üyesi idi. Askere gitmeyi reddettiği için hapis yatmıştır.  Çalışmalarında İsrail'in yaptığı etnik temizlikleri ve Filistin halkını sürgüne gönderme ile ilgili kanıtları açığa çıkardığı için İsrail toplumu ve devletinden büyük tepki görmüştür. Kendisini solcu ve siyonist olarak tanımlayan Benny Morris,  Filistinlileri toptan sürme fikrini desteklemektedir. Robert Fisk’in  kitap ile ilgili tanıtım yazısı  şöyledir:

“1894 ve 1924 arasında, daha önce nüfusun yüzde 20'sini  oluşturan Anadolu'da bölgedeki Hıristiyan azınlıkları hedef alan a üç şiddet dalgası  görüldü. 1924 yılında Ermeniler, Asurlular ve Yunanlıların nüfusu yüzde 2'ye düşürülmüştür. Tarihçilerin çoğu bu dalgaları ayrı, yalıtılmış olaylar olarak değerlendirmiş ve  Türkler   bunları talihsiz bir   süreç olarak sunmuştur. Otuz Yıllık Soykırım, üçüncü dalga olup aslında Anadolu’nun Hıristiyan nüfusunu yok etmeye yönelik  devam eden  bilinçli bir politikanın  sonucudur. Yakın tarihinin en şiddetli  yok etme   yılları II. Osmanlı padişahı II. Abdülhamid döneminde, Genç Türkler  tarafından yapılmış Atatürk'ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında sona ermiştir. Ancak, padişahın İslamlaştırışı otokrasisinden I. Dünya Savaşı sonrasının laik cumhuriyet dönemindeki  değişime rağmen, ülkenin izlediği  politikalar değişmemiş, önceden belirlenmiş kitlesel öldürme, cinayet, zorla dönüşüm, toplu tecavüz  ve  kaçırma olayları devam etmiştir.  Fakat  bir şey  değişmemiştir: Cihadın yükseliş çığlığı. İslam'ın öğretilerine aykırı olsa da  iki milyon Hıristiyan'ın öldürülmesi, saf bir Müslüman millet yaratma konusunda Türklerin  bir icraatıdır. Açıklayıcı ve kusursuz bir şekilde araştırılmış olan Benny Morris ve Dror Ze’evi'nin  tespitleri, modern tarihin en korkunç olaylarından birini  açıklamaktadır. Tekrar ve tekrar okuyarak  Morris’in ve Zeevi’nin çalışmalarında saf, korkunç, şok edici şiddet olaylarından kasıldım. İnsanların, değiştirecekleri, zalimlik davranışlarını, insanlıklarını değiştirebilecekleri kadar zalim hale getirmeleri mümkün mü?”

ABD’de  Türklere yönelik iftiralarla dolu  Benny Morris ile  Dror Ze’evi’nin  kitabının  piyasaya çıkış tarihinin 24 Nisan olması  çok anlamlıdır. Bu özel tarihin seçilmesi, Türkiye’ye yönelik uluslararası  bir karalama kampanyasının bir  parçası olma ihtimalini kuvvetlendirmektedir. Kitapta Türk ve Osmanlı kaynaklarına   başvurulmamış, gerçekler tahrif edilmiş, yalan ve iftiralarla Türk milleti karalanmaya çalışılmıştır. Oysa asıl soykırım Ermeniler tarafından Azeri Türklerine Hocalı’da yapılmıştır.

Geçen yıl Trump tüm baskılara rağmen “soykırım” dememişti (Nunes calls it 'Armenian Genocide,' but Trump carefully avoids that word in statement, April 24, 2018, https://www.fresnobee.com/news/local/article209737409.html) ama bu yıl geçen yıldan çok farklıdır. Eğer Trump 24 Nisan’da Ermeni tehcirine “soykırım” derse, bunun uzun vadede Türkiye’ye  faturası çıkar. Konunun önemi Türk kamuoyunda ne kadar  biliniyor  bilemem ama  son gelişmelere bakılırsa bu yıl Trump Türkiye’yi sıkıştırmak için “soykırım” diyebilir. Çünkü ABD’de Ermeni diasporası   bir stratejiye bağlı olarak çalışmakta ve gerektiği zaman yeni hamlelerini gerçekleştirmektedir.

Tüm bu gelişmeler karşısında öncelikle  sivil  platform” oluşturulmalıdır. Platformu her konuda uzman katılımcılarla  desteklemek, her alanda yüksek nitelikte iletişimciler ve strateji oluşturma yeteneği olanlarla kısa ve uzun vadede  yapılacakları belirleyerek hızlı davranmak gerekir. Platform, internet ve sanal iletişim aracılığı ile kurumsal iletişim yapılanmasına dönüştürülmelidir. 

ABD’de Temsilciler Meclisi İstihbarat Komitesi Başkanı ve California  temsilcisi  Demokrat Adam Schiff'in  açıkladığı tasarıda, "Temsilciler Meclisi'nin Ermeni soykırımını tanımayı ve anmayı ABD politikası olarak gördüğü" ifade edilmiştir. Meclisin, ABD hükümetini sözde soykırım iddialarının inkarı ile ilişkilendirme çabalarını reddettiği  açıklanan tasarıda, ABD'nin 1915 olaylarındaki insani yardım çabaları dahil sözde Ermeni soykırımına ilişkin eğitimin ve kamu bilgilendirmesinin ABD politikası olarak teşvik edildiği  belirtilmiştir. Kongre'de Ermeni lobisinin güçlü destekçilerinden Illinois milletvekili Robert Dold, California milletvekili David Paladao, New Jersey milletvekili Frank Pallone ve California milletvekili Adam Schiff tarafından sunulan tasarı, ABD Başkanı'na 1915 yılı olaylarını "soykırım" olarak tanıması çağrısında bulunulmuştur.  

Tasarıda, "Her iki parti üyelerinin desteklediği tasarı, ABD Başkanı'na, Ermeni 'soykırımıyla' ilgili gerçeklerin ve devam eden sonuçlarının Türkiye Cumhuriyeti tarafından  tanınmasını içeren tarafsız, yapıcı ve kalıcı bir Türk-Ermeni ilişkisi doğrultusunda çalışması çağrısında bulunuyor" ifadesi  yer almıştı. Demokrat Partili  Adam Schiff, tasarıya destek veren bazı milletvekilleriyle Kongre'nin bahçesinde  düzenlediği basın toplantısında tasarıya  46 milletvekilinin destek verdiğini açıklamış, tasarının komitede ne zaman ele alınacağının ise belirsiz olduğunu dile getirmişti.

New Jersey Senatörü Demokrat Bob Menendez ile Texas Senatörü Cumhuriyetçi Ted Cruz, aynı konuda bir  yasa tasarısını  Senato’ya sunmuştur. Burada dikkat çekici olan, Senato’ya sunulan karar tasarısı ile Temsilciler Meclisi’ne sunulan karar tasarının metninin  aynı olmasıdır.  ABD Kongresi’nde yasa tasarısı” vekarar tasarısı” olmak üzere iki şekilde tasarı  vardır. Yasa tasarıları Kongre’nin iki kanadından da onay aldıktan sonra ABD Başkanının imzasıyla  yasalaşır. Karar tasarılarının  ise   bağlayıcılıkları bulunmaz ama   Kongre’nin görüşünü yansıtır. Ermeni tasarısı, ABD Senatosu Genel Kurulu'nda 12 Nisan 2014 tarihinde gündeme alınmamıştı. Aşağıda tasarı metni yer almaktadır.

ABD’de 1915 olaylarının yarattığı mağduriyet duygusu ve Türkiye karşıtlığı Ermeni kimliğinin en önemli referans noktaları haline gelmiştir.  Türkiye’de Ermenilerin mağdur oldukları savına destek verenler, soykırım yalanına ortak olmaktadırlar. Fransa’ya 1920’lerde Maraş ve Antep yöresinde ne aradığını, oraya neden geldiğini, bu gelişi sırasında bu bölgelerde yaşayan insanlarımızdan ne kadarını öldürdüğünü, sakat bıraktığını ve daha ne gibi zararlar verdiğini  sorma gereği duymayan  bir  milletiz. İşin kötü yanı bunu unutuyoruz, geçmiş sayıyoruz.  Sözde Ermeni soykırımı hakkında olayın gerçek yüzünü Ermeni kaynaklarını  kullanarak Batı kamuoyunda anlatmadıkça  daha pek çok ülke sözde Ermeni soykırımını gerçek  bir soykırım gibi kabul edecektir.

1751’de İngiltere ve Rusya’nın Ermenileri hangi nedenlerle yanlarına aldıklarını, 1804-1828 yıllarında Rusya’nın Ermenileri nasıl baskı altında tuttuğunu, 1820 de Amerikalı misyonerlerin Anadolu’ya neden geldiklerini, 1840 ve sonrasında Rusya’ya, 1870 yılından  sonra Amerika’ya yönelen  Ermeni göçlerini, 1877-1878 Osmanlı Rus Savaşı’nda Ermenilerin neler yaptığını, 1878’de Kara Haç örgütünün neden kurulduğunu, 1880 yılından  sonra  Ermenilerin  Amerika’daki çalışmalarını,  1885’de Ramgavar Azatakan,  (Ramgavar Partisi Tarafından II. Meşrutiyet (1908) Meclis-i Mebûsân'ına Sunulan Beyânnâme ve Program, http://dergiler.ankara.edu.tr/dergiler/19/821/10434.pdf)  1887’de Hınçakyan, (Sosyal Demokrat Hınçakyan Cemiyeti ve Nizamiyesi, http://www.eraren.org/index.php?Lisan=tr&Page=DergiIcerik&IcerikNo=36) 1895’de Daşnaksutyun örgütünün neden kurulduğunu, (Ermeni Devrimci Federasyonu, radikal milliyetçi Ermeni siyasi partisi. Ermenistan'ın bağımsızlığını sağlamak amacıyla 1890'da kuruldu. Ermenistan Cumhuriyeti'nde ve diasporadaki Ermeniler arasında aktif bir siyasi parti) 1895’den sonra Amerika’da artan Ermeni nüfusunu, 1894-1896 yıllarında Osmanlı’ya karşı yoğunlaşan Ermeni isyanlarını ve Atatürk’ü kullanarak propaganda yapan  yalancı Ermenilere onların anlayacağı üslupla cevap veremezsek, sözde Ermeni soykırımını kabul eden bir nesil olarak tarihe geçebiliriz.

Türkiye’nin tüm  iyi niyetli girişimlerine rağmen Ermenistan ve Ermeni  diasporası “4 T” Planları’ndan  asla vazgeçmeyeceklerdir.  Tanıtma (dünyanın sözde soykırımı tanıması),  Tanınma (Türkiye’nin sözde soykırımı kabul etmesi), Tazminat (Türkiye’den tazminat alınması) ve Toprak. (Türkiye’den toprak alınması) Ermenistan'ın 2 Mart 2018 tarihinde  seçilen  dördüncü Cumhurbaşkanı Armen Sarkisyan, Soykırım Suçuna Karşı  Global Forum’daki  konuşmasında  21’nci yüzyılda dünyada hızla gelişen kötü ya da iyi olayların  arttığını  ve  kök saldığını şöyle    açıklamıştır:  “İnsanlık tarihinin binlerce yıl süren zaman  içinde hem aydınlık zaferler ve hem de var olan kötülüğün kanıtı niteliğinde olaylar yaşandı. Siyah ve Beyaz, Aydınlık ve Karanlık Arasındaki Mücadele Devam Ediyor.”

Sarkisyan siyah ile Türkiye’yi, beyaz ile Ermenistan’ı kastetmektedir. Bu ortamda  “Birinci Dünya Savaşı'nın sıkıntılı şartlarında hayatını kaybeden milyonlarca Osmanlı vatandaşına Allah'tan rahmet niyaz ediyorum"  demek, Ermeniler tarafından katledilen Türk diplomatlarının  ve de Türklerin ruhlarını rahatsız etmez mi?   Hocalı’daki katliamı  görmek istemeyip “sözde” Ermeni soykırımını Türkiye’ye kabul ettirmek isteyenler, Ermeni isyanlarını konu alan ve Amerikalı yönetmen Philip M. Callaghan tarafından çekilen “Ermeni İsyanı 1894-1920”  belgeselini izlemelidirler. Belgesel  youtubedan silinmiştir. (http://www.youtube.com/watch?v=zNCnSDjHGTg)

Ermeni İsyanı 1894-1920 belgeseli https://www.dailymotion.com/video/x2nuga2  adresinden izlenebilir. Orijinali silindiği için bu linkte hoş olmayan görüntüler de olabilir.  Belgesel 57 dakikadır.

Sözde Ermeni soykırımı konusunda mücadele sadece devlete düşmemelidir. Üç Türk vatandaşının kazandığı dava (Mercan ve diğerleri) çok önemlidir. Ayrıca rahmetli  Şükrü Sever Aya’nın, (Big Lie, Büyük Yalan,Ka Kitap 2017) emekli Büyükelçi Pulat Tacer’in, çok yakında kaybettiğimiz emekli Büyükelçi Ömer L. Lütem’in ve Ferruh Demirmen’in (Respectable EU, European Council, and UN Dignitaries) çabalarını  göz ardı edemeyiz.  Bu  süreçte  benim de    katkım  olmuştur. Almanya Federal Meclisi  1 Haziran 2016 tarihinde 1915  tehcir olaylarını soykırım olarak kabul  edince Turgut Özal Üniversitesi,  bunu kınayan ilk Türk üniversitesi olmuştur.  O tarihte tarafımdan hazırlanan bildiri, 2 Haziran 2016’da    Üniversite Senatosu tarafından yayınlanmıştır. (https://www.haberler.com/turgut-ozal-universitesi-nden-soykirim-kararina-8493701-haberi/ )  Kınama metni aşağıdadır.

Türkiye, ekonomik boykot dışında  alternatifler geliştirmelidir.  Derin devlet bu tepkinin içinde olmalı, sivil girişimleri ve açık eylemleri organize etmelidir. Basın konuya önem vermelidir. Düzensiz çalışma anlayışımız ve bir projeyi takip etmekte ve devamlılık sağlamaktaki eksikliklerimiz giderilmelidir. Bunu bilen Avrupalı stratejistler, sert tepkilerin ardından kabul ve sessizlik geleceğini tahmin ediyorlar. Bu dezavantajları görerek strateji oluşturan Fransa, aldığı kararlardan sonra ortalığın durulmasını beklemekte, daha sonra yeni kararlar almaktadır.

Özellikle Fransa merkezli yayın, iletişim ve medya kuruluşlarına  ağırlık verilmelidir.  Türkiye’de çok aktif olan internet kullanıcıları, webmasterlar aracılığı ile Avrupa dillerinde  web sitesi, mail zinciri, gruplar oluşturulmalıdır.  Bu konuda üniversitelerimize ve de YÖK’e  büyük sorumluluk düşmektedir. Tüm üniversitelerde  Ermeni Araştırmaları Enstitüsü açılmalıdır. Buralarda yapılacak araştırma ve yayınlarla   Türkiye, sözde Ermeni soykırımı konusunda daha güçlü olabilir. Türkiye’deki Ermeni cemaatinin  tepkileri de uluslararası arenada dile getirilmelidir. Ermeni sorununun dünya gündemine girmesi, diaspora Ermenilerinin örgütlenmelerine bağlı olarak, yaşadıkları ülkelerde kamuoyu oluşturacak güce ulaşmalarıyla gerçekleşmiştir.

ABD’deki  Ermeni diasporası (lobisi) boş durmamaktadır.  ABD’nin Indiana Eyaleti 9 Kasım 2017  tarihinde Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı’nın Ermenilere soykırım yaptığını kabul eden tasarıyı onaylamıştır. Son olarak Alabama 49’ncu eyalet olarak    20 Mart 2019 tarihinde sözde soykırımı tanımış ve geriye bir Eyalet kalmıştır: Orta güneydeki  Mississippi. 

Alabama  valisi Kay Ivey, Amerika Ermeni Ulusal Komitesi - Doğu Bölgesi’ne  atıfla    (ANCA-ER)   1915-1923 yılları arasında üç milyona yakın Ermeni, Yunanlı ve Süryani’nin Osmanlı Türk İmparatorluğu tarafından  planlı bir şekilde  imha edildiğini tanıyan güçlü bir bildiri yayınlamıştır. (Alabama has officially become the 49th U.S. state to recognize the Armenian Genocide. Governor Kay Ivey issued a  powerful proclamation recognizing the Ottoman Turkish Empire’s centrally-planned and executed annihilation of close to three million Armenians, Greeks, Assyrians and Syriacs from 1915-1923, according to the Armenian National Committee of America – Eastern Region ANCA-ER)

Vali Ivey hızını alamayarak  Ermenistan, Yunanistan ve Güney  Kıbrıs’ı  bölgedeki Amerika Birleşik Devletleri'nin özgür, bağımsız, demokratik ülkeleri ve stratejik müttefikleri olarak tanımlarken,  Türkiye’den  hiç söz etmemektedir. (the Republic of Armenia, the Hellenic Republic, the Republic of Cyprus, and the Republic of Artsakh are now free, independent, democratic states and strategic allies of the United States of America in the region, https://armenianweekly.com/2019/03/20/alabama-becomes-49th-u-s-state-to-recognize-the-armenian-genocide/)

ABD’deki Ermeni lobisine karşı izlenen  politikalarda  hatalar vardır. Örnek vermek gerekirse, Ermeni tezlerini destekleyen  The Wall Sreet Journal  (WSJ) gazetesine Türkiye’nin  ilan vermesi yanlıştı. WSJ, Türkiye’ye hasım bir yayın organıdır. 17 Eylül 2018 tarihinde Türkiye aleyhine  aşağıdaki yorumu yapmıştır: “Finansal krizden sonra, yatırımcılar riskli gelişmekte olan piyasalarda daha yüksek getiri talep etti… Ancak pek çok yatırımcı, tek başına daha yüksek faiz oranlarının  yeterli olmayacağına, Türk şirketleri ile  büyük miktardaki borçları  finanse etmeye çalışan bankalar için sorun yaratabileceklerine inanmaktadır… Türkiye Merkez Bankası, Perşembe günü enflasyonda ana faiz oranını % 17,75'ten % 24'e yükseltti ve bankanın bağımsızlığıyla ilgili olarak ilgili sorunlara cevap verdi ama  Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan  bir gün sonra yüksek faizlerden  hoşnutsuzluğunu yineledi.” (Some Investors Want a Recession in Turkey. Amid tussle over rate increases, hopes grow for a downturn to douse inflation By Jon Sindreu Updated Sept. 17, 2018 7:12 a.m. ET. https://www.wsj.com/articles/some-investors-want-a-recession-in-turkey-1537178401 Sept. 17, 2018)

WSJ’a  MUSİAD, TOBB, Türk-Amerikan İş Konseyi’nin ilan vermesi doğru  değildi. ATAA (Assembly of Turkish American Associations) ve  Federasyon (FTAA)  ilana katılmamıştır. Çünkü bu gazete  25 Ocak 2018  tarihinde ABD’nin eski İstanbul  Büyükelçisi Henry Morgenthau Sr.’ın (http://www.armenian-genocide.org/morgenthau.html) torunu Robert M. Morgenthau’nın kaleme aldığı bir yazı yayınlamıştır. Yazıda Hitler’in sahte evraklara dayanan sözde  Ermeni  soykırımı  gündeme  getirilmiş ve Başkan Trump’ın sözde Ermeni soykırımını tanıması istenmiştir. 

Gazetede  ilanın  yayınlanmasından sonra rahmetli Şükrü Server Aya ve Ferruh Demirmen, WSJ’e Türkiye’nin görüşlerini  açıklayan  mektup göndererek bunların  da yayınlamasını  istemişlerdir. WSJ’ın, bu mektupları yayınlamaması üzerine  Demirmen  gazetenin  tutumunu kınayan, gazetenin ifade özgürlüğü hususunda hipokrasi  (ikiyüzlülük)  yaptığını dile getiren kinayeli ikinci bir mektubu  diğer yayın organlarında  göndermiştir.  Demirmen  şu eleştirilerde bulunmuştur: “Ermeni sorununda Türk karşıtlığı ile bilinen ve boykot edilmesi gereken böyle bir gazete şimdi ne yazık ki birtakım Türk-Amerikan dernekleri tarafından verilen bir sayfalık ilan ile ticari bakımdan taltiflenmiştir. Bizim makaleleri yayımlamayı reddeden WJS editörleri şimdi acaba ne düşünmektedir? Demek ki Türk tarafından herhangi bir yaptırım, boykot, rahatsızlık söz konusu değilmiş! Ve ilan veren Türk-Amerikan derneklerinin bu hassasiyetine ne denir?”

Ermeni terör örgütü ASALA’nın Paris’te görev yaptığım 1985-1990 yıllarında tehdidine  maruz kalmış biri olarak   bu konudaki hassasiyetim, bazılarından daha fazla olabilir.   “Armenian Deportation is not A Genocide” başlıklı  makalem , (https://www.researchgate.net/; https://www.researchgate.net/publication/325157544_Armenian_Deportation_Is_Not_A_Genocide; https://www.academia.edu/31604811/; https://www.academia.edu/31604811/ARMENIAN_DEPORTATION_IS_NOT_A_GENOCIDE, https://independent.academia.edu/r%C4%B1dvankarluk  ve azvision.az/news’ta en çok okunan (4883, 24 April 2017) makaleler arasında yer almıştır. (https://en.azvision.az/news/63760/armenian-deportation-is-not-a-genocide%E2%80%A6!!!.html)

Aslında verilen ilan   yerindedir ve gerçeği açıklamaktadır.  Yanlış olan gazete seçimidir. Üstelik  Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA), ABD Temsilciler Meclisi Başkanı Paul Ryan (R-WI), Çoğunluk Lideri Kevin McCarthy ‘ (R-CA)  ve Azınlık Lideri Nancy Pelosi’den (D-CA)  iki partili bir soykırım önleme tedbiri olan H.Res.220 hakkında bir oylama planlamak üzere  kampanya başlattığı bir dönemde Ermeni yanlısı gazeteye ilan vererek destek  olunması çok yanlıştı. WSJ gazetesine “Türk Amerikan Topluluğu, ABD-Türkiye İlişkilerinin Canlılığını Vurgular Ve Mevcut Çıkmazın Üstesinden Gelmek İçin Sürekli Diyalog Çağrısında Bulunur” (The Turkish American Community Underlines The Vitality Of Us-Turkey Relations and Calls For Continued Dialogue To Overcome Current Impasse) başlığı ile verilen ilan aşağıdadır.

Böyle bir ilanı  Ermeni diasporası ve devleti “sözde Ermeni soykırımı  yoktur” tezini savunan bir gazeteye kesinlikle  vermez.  İlana, TÜSİAD ve bir dönem yönetim kurulunda bulunduğum İKV gibi özel sektör kuruluşlarının katılmaması da  dikkat çekicidir.(https://www.tasc-usa.org/single-post/2018/08/23/The-Turkish-American-Community-underlines-the-vitality-of-US-Turkey-relations) İlan metni aşağıdadır.

“Türk-Amerikan Topluluğunun temsilcileri, ABD-Türkiye ilişkilerinde yaşanan son gelişmelerle derinden endişe duyuyor ve üzülüyor. ABD yönetiminin Türkiye'ye karşı uygulanan çelik ve alüminyum tarifeleri artırmaya yönelik son kararı, özellikle de Amerikan ve Türk  çıkarlarına hizmet etmeyeceğine inanıyoruz. Bu  sebeple  ABD yönetiminden kararını yeniden değerlendirmesini istiyoruz. ABD ve Türkiye, NATO müttefikleri olarak, dünyanın farklı bölgelerinde barış, demokrasi ve refahı teşvik etmek ve yıllarca birlikte çabalamak için ortak bir vizyona sahipler. İlişkiler zor zamanlar içinde en iyi anlam ifade ediyordu. Bu kesinlikle bu zamanlardan biridir. Türk Amerikalılar, yaşamın ekonomik, sosyal ve kültürel alanlarındaki önemli katkılarıyla, tarihsel olarak ABD ile Türkiye arasında daha iyi ilişkiler için uygun bir köprü olmuştur. Türkiye ile ABD arasındaki iyi ilişkilerin korunmasının sadece ortak hedeflerin peşinde koşmak için değil, hem Amerikalılar hem de Türkler için daha iyi bir geleceğin gerçekleşmesi için hayati öneme sahip olduğuna  ilişkin  gerçek inancımızı dile getiriyoruz. Türk Amerikalıları, ticaret savaşının tehdidi ve tırmanışı söyleminin  sadece  durumu daha da kötüleştirdiğine ve eldeki sorunların kalıcı biçimde çözülme ihtimalini azalttığına inanmaktadır. Uzun vadeli çıkarlar için ihtiyat ve yeniden odaklanma çağrısında bulunuyoruz. Sürdürülebilir bir çözümün karşılıklı saygı ve hukukun üstünlüğü ilkelerine dayanan sürekli diyalog gerektirdiğini hatırlatırız. ABD ve Türkiye arasındaki sağlam kazanılmış dayanışma ve dostluk kısa vadeli hedefler için  feda edilmemelidir. Tarih bize  siyasi  zorlukların zamanla aşılabileceğini söyler. Ancak, ivme ve işbirliği ruhu ortadan kalktığında ekonomik bağları yeniden kurmak çok daha zor olur.”

İlan verilmeden önce  TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu Fransız avukat Georges de Maleville’in “1915 Ermeni Trajedisi” (La Tragedie Armenien) kitabını okumuş olsaydı, bu ilanın WSJ’a verilmesine engel olurdu. Avukat Georges de Maleville, Osmanlı vatandaşı Ermenilerin Birinci Dünya Savaşı başlar başlamaz Çarlık  Rusya’sına karşı savaşan Osmanlı ordusunu arkadan vurduklarını belirtiyor ve bu bölgelerdeki Ermenilerin bu  sebeple  Osmanlı sınırlan içinde Suriye'ye göç ettirildiklerini, bunun kaçınılınız bir önlem olduğunu açıklamaktadır.

Benzer önlemlere silahlı bir ihanet olmamasına karşılık başta Fransa olmak üzere Avrupa devletlerinin de başvurmuş olduklarına da değinerek,  bunun asla bir  soykırım  olarak nitelendirilemeyeceğini açıklamaktadır. Tehcir sırasında birçok Ermeni’nin eşkıya, Ermenilerce öldürülen yakınlarının öcünü almak isteyenler ve hatta onları  korumakla yükümlü olanlarca öldürüldüğünü de belirtmektedir.  Maleville'in değindiği bir diğer gerçek ise, bu olayların Osmanlı merkezi yönetiminin bilgisi ve denetimi dışında olduğudur. Osmanlı Devleti'nin bu gibi olayları önlemek için elinden geleni yaptığı, yakalanabilen sorumluların yargılanıp cezalandırıldığı ve bu yüzden birçok görevlinin idam edildiğini belgelemektedir ki, bu gerçekler soykırım  iddialarını temelden çürüten  doğrulardır.

Emekli Büyükelçi Onur Öymen dış politikadaki son gelişmeleri değerlendirdiği bir röportajında çok önemli bir tespitte bulunmuştur: “Gelmiş geçmiş hiçbir Türkiye hükümeti döneminde, Ermeni meselesi, Kıbrıs, Kürt sorunu gibi konularda izlediğimiz siyaset büyük devletlerinkiyle örtüşmedi” diyerek bir gerçeğin altını çizmiş ve şu örneği  vermiştir: “Geçenlerde Fransa’nın Nice şehrini ziyaret ettim. 24 Nisan vesilesi ile şehrin en büyük kitapçısında Ermeni meselesi ile ilgili kitapları teşhir etmişler. Kitapçının vitrininde sergilenen konu ile ilgili 30 kitabın 29’u Ermeni tezlerini savunan kitaplarken biri de Ermeni yemekleri üzerineydi. Batı’nın Türkiye’ye karşı taraflı bakışını anlatan bir tabloydu. Özellikle Avrupalılar, Türkiye’nin bu konuları onların istediği gibi çözmemizi istiyor. Avrupa ülkelerinde, sağ veya sol bütün siyasi partiler, hükümetlerinin Türkiye’ye uyguladığı siyaset konusunda hemfikirlerdir.”

Perinçek Kararı’na rağmen  (AİHM’nin  7 kişilik bir dairesi tarafından Perinçek lehine verilen karar sonrasında 17 kişilik Büyük Daire'nin yeniden görüştüğü dava 28 Ocak 2015 tarihinde sonuçlanmıştır.  Duruşma, Perinçek v. Switzerland (no. 27510/08) Grand Chamber hearing -  28 January2015 https://www.echr.coe.int/Pages/home.aspx?p=hearings&w=2751008_28012015&language=lang&c&py=2015   linkinden  izlenebilir. 

Türkiye’yi yalanla kim suçluyorsa, mutlaka bu videoyu izlemelidir. Sözde Ermeni soykırımını kabul eden  Avrupa ülkelerinin  parlamentolarının   soykırım kararlarının geri alınması sağlanmadığı sürece, diğer ülkelerin  de Ermeni diasporasının etkisiyle Türkiye aleyhine karar almaya devam etmeleri  kaçınılmazdır. Özellikle ABD’nin başı çekmemesi  sağlanmalıdır. Çünkü arkası çorap söküğü gibi gelir.    Parlamentoların sözde soykırım kararları bir mahkeme kararına dayanmamasına rağmen  sayısı arttıkça, Türkiye üzerindeki baskı da buna paralel olarak artar. Bu da Türkiye açısında olumlu bir gelişme olmaz ve gelecek nesillerin üzerine büyük bir sorumluluk biner. Bu sebeple 24 Nisan’da Başkan Trump’ın “soykırım” (genocide) dememesi  sağlanmalıdır. Çünkü bu yıl, yukarıda ayrıntılarıyla açıklandığı gibi diğer yıllardan çok farklıdır.

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR x
Kazakistan'da cumhurbaşkanlığı seçimini Tokayev kazandı
Kazakistan'da cumhurbaşkanlığı seçimini Tokayev kazandı
Moskova'dan petrol ihracatında dolara karşı 'ruble' hamlesi
Moskova'dan petrol ihracatında dolara karşı 'ruble' hamlesi